از در که اومدم بیرون حالم یه جوری بود.یه جورایی بهت زده بودم.

یعنی خب هم باورم نمی شد هم اینکه منو یاد سه سال پیش انداختی...

هم اینکه فکر نمی کردم تو هم اینجوری بشی... یه جورایی به نظرم محال بود.

فکر می کنم سال ۸۳ ۸۴ احمق ترین سالهایی بود که گذروندم....

خاطرات اون موقع حال منو بهم می زنه.... به خاطر همینه که دوس ندارم

هیج وقت به دفترای خاطرات اون موقع سر بزنم...

ولی خب گاهی این کارو می کنم.

نمی دونم چقدر برات جالبه که بدونی اون موقع من چی کارا کردم و چه قدر بابت

 انجام او کارا الآن اعصابم خورده ولی خب هر چی هست دیوونه ام می کنه...

بارون می بارید... چترم ولی بسته تو دستم بود با کتاب صادق هدایت با یه چهره ی بهت زده

و داغون...همینجوری رفتم .حتی به ایستگاه اتوبوس هم یه نگاه نکردم

همینجوری رد شدم... شرط می بندم هوا زیر صفر درجه بود... ولی خب من رفتم...

کاملا" بی اختیار بود...  اواسط راه چند نفرنگام کردن و بهم خندیدن... خیلی

 دلم می خواست بدونم واسه چی بهم خندیدن.راستی واسه چی بهم خندیدین؟

به قیافه ام ؟ به چترم که داشت بارون می بارید ولی بسته تو دستم بود؟

به صادق هدایت؟به چیه من خندیدین... خب حق هم می دم بهتون.خنده دار هم بودم...

نصفه های راه که رسیدم تازه سرمو بالا گرفتم دیدم کجام... چشم افتاد به امازاده ی وسط

خیابون... یه نگاه کردم گفتم : اجازه می دین بیام پیشتون؟ آخه من خیلی حالم خرابه...

رفتم.نشنیدم کسی اجازه بده.. ولی سرمو انداختم رفتم... تا نزدیکای خونه دیدم

دارم از سرما از پا می یفتم دیگه بقیه رو با ماشین رفتم...

من تمام اون خاطرات رو انداختم دور... چه بخوام و چه نخوام باید انداخته می شد...

نه... اشتباه نکن.. نه عاشق شدم نه می شم نه فعلا" دلم می خواد که بشم...

فقط گاهی حسرت روزای مزخرف رفته ام می خورم... هم انکه بهت زده شم از این

 اتفاقی که برات ...   اون شب من واقعا" داغون بودم.. می خوای باور کن می خوای باور نکن...

من پشت این چهره ی به ظاهر طنزم که همه می گن فلانی خیلی باهالی... یه ... 

نمی دونم من سنی ندارم که بخوام حالا غمگین و افسرده و نمی دونم این چیزا داشته باشم...

بی خیال... اصلا" هیچی نبود فقط یاد یه سری چیزای مزخرف افتادم که اگه اینجا نمی گفتم

 فکر نمی کنم هیچ جور دیگه ای خلاص می شدم... اصلا" قرار نبود این چیزا اینجا نوشته بشه...

تصمیم داشتم یا توی یکی از نامه هام به دوستم بنویسم یا اینکه تو نوشته های شخصیم

باقی بمونه ولی یه احساسی داشتم که اگه یکی اینا رو بخونه اون وقته که سبک می شم...

اون اتفاقا هر چی بود گذشت... من چون اینارو اینجا گفتم دقیقا" همین الآن همشو انداختم دور...

مهم نیست چی بود  چی شد مهم اینه که من همن الآن جلو همین که پیشم نشسته

 همشو انداختم دور.....               بدرود خاطرات احمقانه و مزخرف زندگیه خر تو خریم.... 

راستی مرسی که امروز تنهام نذاشتی ... من امروز بهت احتیاج داشتم....